Ένα σημείωμά μου στη στήλη μου
«Ημεροδείκτης»
στην εφημερίδα ΗΧΩ προ ημερών, και συγκεκριμένα στις
24 Ιανουαρίου, έκανε τον συμπολίτη μας κ. Βασίλη Ριτζαλέο,
φιλόλογο, να πιάσει χαρτί και μολύβι και να μας στείλει μία, τρόπον
τινά, απάντηση, σχετική με τα όσα έγραφα. Μπορείτε να τη διαβάσετε
σήμερα στη σελίδα 6 της εφημερίδας μας και στο site
της εφημερίδας όπου δημοσιεύεται όπως
έχει χωρίς να την αγγίξουμε καν. Επειδή όμως το σημείωμά μου αυτό
δημοσιεύθηκε και εδώ, δημοσιεύω παρακάτω το κείμενο του κ. Βασίλη
Ριτζαλέου, με τον τίτλο που ο ίδιος έχει θέσει: «Οι αρνητές του
Ολοκαυτώματος στην Ελλάδα και το δικαίωμα της έκφρασης».
Αυτό που προσωπικά θέλω να
διευκρινίσω εδώ είναι το εξής: δεν είμαι αρνητής του Ολοκαυτώματος.
Το διευκρινίζω για άλλη μια φορά προς αποφυγήν παρεξηγήσεων για να
μην λέτε ότι δεν το είπα. Υπερασπίζομαι όμως το δικαίωμα της γνώμης
οποιουδήποτε που το αρνείται. Πιστεύω προσωπικά, ότι, η Ευρώπη και
οι ΗΠΑ που άρχισαν να νομοθετούν νόμους όπου θα καταδικάζονται οι
αρνητές του Ολοκαυτώματος, έχουν σαν πρόφαση και μόνο τα όσα λέει ο
πρόεδρος του Ιράν Αχμεντινεζάντ. Το θεωρώ καθαρή πρόφαση. Τώρα που
το παιχνίδι της τρομοκρατίας παίζει παγκόσμια πλέον, είναι
ευκαιρία, οι κυβερνήσεις εξουσίας και διοίκησης της πλανήτη να
επιβάλλουν τους όρους τους. Ο πρόεδρος του Ιράν μπορεί να αρνείται
το Ολοκαύτωμα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό είναι ένα Ιστορικό
γεγονός. Μήπως κινδυνεύει ο Δυτικός πολιτισμός απ' αυτό; Όμως,
κανείς δεν μιλάει σ' αυτόν τον πλανήτη για τους χιλιάδες φόνους των
ΗΠΑ, κανείς δεν μιλάει για τους αμάχους που σκοτώθηκαν στους
άδικους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία, κανείς δεν μιλάει για τη
γενοκτονία των Παλαιστινίων. Γιατί άραγε τα ευρωπαϊκά κράτη και οι
ΗΠΑ δεν ψηφίζουν νόμο κατά των αρνητών της γενοκτονίας των
Παλαιστινίων από τους Ισραηλινούς; Ερώτηση κάνω... Ο Βολταίρος
έλεγε κάποτε στον περίφημο Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό: «Μπορεί να μην
συμφωνώ με όσα υποστηρίζεις, μα θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το
δικαίωμα να διατυπώνεις ελεύθερα τις απόψεις σου». Καθώς και αυτό:
«Ονομάζω ελευθερία το να μπορώ ανεμπόδιστα να σκέπτομαι ή να μην
σκέπτομαι για κάτι, να κινούμε ή να στέκομαι, σύμφωνα με την εκλογή
του πνεύματός μου». Τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν
αμαρτίαις...
Το
κείμενο του κ. Βασίλη Ριτζαλέου
Οι
αρνητές του Ολοκαυτώματος στην Ελλάδα και το δικαίωμα της
έκφρασης
Στο φύλλο της 24.1.2007, ο κ.
Θανάσης Πολυμένης σχολιάζει την ποινικοποίηση της άρνησης του
Ολοκαυτώματος των Εβραίων και την εντάσσει σε μια λογική "φίμωσης
της ελεύθερης σκέψης" και "επιβολής φασιστικών μεθόδων" από τις
Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ζήτημα που θέτει
είναι εξαιρετικά επίκαιρο για δύο κύριους λόγους: α) τη σταθερή
δημόσια αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος ως γεγονότος από τον Πρόεδρο
του Ιράν και β) την πρόσφατη άσκηση προκαταρκτικής εξέτασης σε
βάρος του δικηγόρου Πλεύρη και ενός δημοσιογράφου της εθνικιστικής
εφημερίδας "Ελεύθερος Κόσμος" από τη δικαιοσύνη για αντισημιτισμό.
Η ελληνική περίπτωση ξεκινά από την έκδοση ενός βιβλίου, όπου ο
συγγραφέας του μάλλον επιχαίρει για την εξόντωση των 45.000 Ελλήνων
Εβραίων της Θεσσαλονίκης ("Δόξα τω Θεώ ούτε 1.500 Εβραίοι δεν έχουν
μείνει"), μολονότι αμφισβητεί τη λειτουργία στρατοπέδων εξόντωσης
στην Πολωνία και στη ναζιστική Γερμανία! Προφανώς, οι Θεσσαλονικείς
Εβραίοι μεταφέρθηκαν σε άλλον πλανήτη όπου βρήκαν τραγικό θάνατο
λόγω έλλειψης οξυγόνου...
Μολονότι είμαι αντίθετος στην
ποινικοποίηση της άρνησης του Ολοκαυτώματος, δεν συμφωνώ με τα
σενάρια της διεθνούς συνωμοσίας σε βάρος των προσωπικών ελευθεριών.
Κατά τη γνώμη μου, οι κυβερνήσεις χωρών που συνδέθηκαν με το
συστηματικότερο και μαζικότερο φυλετικό έγκλημα στη σύγχρονη
ιστορία είναι αποφασισμένες να προστατέψουν τη μνήμη των 6.000.000
θυμάτων και να δώσουν ένα μήνυμα πολιτικής καταδίκης του
αντισημιτισμού στον κόσμο. Θα διαφωνήσω και με την άποψη πως η
γενική ιστορική αποδοχή του Ολοκαυτώματος είναι αρκετή, καθώς το
ζήτημα τίθεται πλέον από τον πρόεδρο χώρας-μέλους των Ηνωμένων
Εθνών. Η κίνηση των ΗΠΑ και της Ευρώπης έχει ένα καίριο πολιτικό
συμβολισμό και αποτελεί στάση ευθύνης απέναντι στο παρελθόν που
στιγματίστηκε από την τότε έλλειψη βούλησης των δικών τους
κυβερνήσεων να σταματήσουν το έγκλημα του Ολοκαυτώματος.
Εκτός όμως και τις πολιτικές
παραμέτρους της ποινικοποίησης, η τοποθέτηση των Ελλήνων εθνικιστών
υπενθυμίζει πως η συζήτηση για το Ολοκαύτωμα στην Ελλάδα δεν έχει
καν ξεκινήσει. Ας δούμε το παράδειγμα της Δράμας: εκατοντάδες
Έλληνες Εβραίοι συνελήφθησαν στις 3 προς 4 Μαρτίου 1943 και
αργότερα εξοντώθηκαν στην Πολωνία. Δεν γλίτωσε κανείς. Πόσοι άραγε
μη Εβραίοι επιχείρησαν να κρύψουν ένα γείτονά τους στην πόλη της
Δράμας; Γιατί δεν υπήρξε καμία απολύτως διαμαρτυρία από την
Επιτροπή Προσφύγων της Δράμας, στην οποία μετείχαν όλες οι
προπολεμικές αρχές του τόπου μας, προς την ελληνική κυβέρνηση στην
Αθήνα κατά το 1943, ενώ ήταν συχνές οι διαμαρτυρίες τους για άλλα
ζητήματα την ίδια περίοδο; Τι απέγιναν οι κινητές και ακίνητες
εβραϊκές περιουσίες; Μόνον οι Βούλγαροι ή και άλλοι συμμετείχαν στο
πλιάτσικο; Γιατί η περίπτωση των Ελλήνων Εβραίων της Δράμας δεν
ήταν μέρος της συλλογικής μνήμης για τα θύματα του πολέμου μέχρι το
1997; Γιατί μια ολόκληρη κοινωνία ανέχθηκε στο τέλος Αυγούστου του
2006 να σκεπάζουν κάποιοι με τη ναζιστική σβάστικα το μνημείο του
Ολοκαυτώματος στην πόλη μας, ενώ το γεγονός προβλήθηκε από τοπικό
τηλεοπτικό σταθμό;
Παράλληλα με την έκφραση της
ανησυχίας μας για ελευθερίες και δικαιώματα στο σύγχρονο κόσμο,
προτείνω να αντιμετωπίσουμε με περισσότερο θάρρος το παρελθόν και
την ιστορία μας: "Μόνο τότε έχω το ηθικό δικαίωμα να
"υπερασπίζομαι" το δικαίωμα των νεοναζιστών στη διάδοση του ψεύδους
τους, όταν ο ίδιος κάνω τα πάντα για να υπερασπιστώ και να διαδώσω
την αλήθεια. Την αλήθεια για τον πόνο των θυμάτων και των συγγενών
τους, για την οριστική εξαφάνιση θαυμάσιων πολιτισμών, για τη
μετατροπή εκατομμυρίων ανθρώπων σε κτήνη --εννοώ και τους θύτες!--,
για το θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων ως αποτέλεσμα του
πολέμου. Ό-ποιος δεν το κάνει αυτό και εξαντλεί τη δημοκρατική του
ευαισθησία στην υπεράσπιση της ελεύθερης διακίνησης των
νεοναζιστικών ιδεών, ηθελημένα ή άθελα, εναποθέτει τη
διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς στα χέρια εκείνων που μετέτρεψαν το
φτωχό λογιστή Γιόζεφ Κράμερ στον εγκληματία πολέμου Γιόζεφ Κράμερ"
(Γιώργος Τσιάκαλος, "Αυγή", 16.1.2005).
ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΙΤΖΑΛΕΟΣ