εωθινόν

Η γενικευμένη κρίση της παιδείας, βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Η Ρήξη, παρουσιάζει μία εκτεταμένη συζήτηση μεταξύ ενός δασκάλου, (Γ. Τασσιόπουλος), ενός καθ. λυκείου (Κ. Βαμβακάς), ενός καθ. πανεπιστημίου (Ν. Μαρτίνος), ενός φοιτητή (Γ. Ρακκάς) και του Γ. Καραμπελιά, σχετικά με πολλές από τις πτυχές της εκπαιδευτικής κρίσης, τον χαρακτήρα των κινητοποιήσεων, τα αδιέξοδα που αυτές ανέδειξαν κ.ο.κ.
Στο επίκεντρο τίθεται η παραγωγή μίας εναλλακτικής πρότασης, που να υπερβαίνει τόσο τα αδιέξοδα ενός αναξιοκρατικού και γραφειοκρατικού μοντέλου όσο και την απειλή που αντιπροσωπεύει ο νεοφιλελευθερισμός και η ελεύθερη αγορά που φιλοδοξεί να ελέγξει την εκπαιδευτική διαδικασία.
Το κύριο άρθρο, αποφεύγοντας μια ανούσια μικροπολιτική που παράγει "τα πιο βαθιά χασμουρητά", επικεντρώνεται στην απειλή του βιο-τεχνολογικού "μετανθρώπου" που προβάλει απειλητικά στην εποχή μας.
Ο Κ. Ζουράρις γράφει για τα βιβλία της Ιστορίας του Δημοτικού ενώ ο Β. Φτωχόπουλος συνεχίζει την αλληλογραφία του με την "μαμά-Ελλάς". Ο. Γ. Σταματόπουλος γράφει για τον Β. Πολύδωρα, ο Ν. Βεντούρας σχολιάζει την επανεμφάνιση των& "Φιλελευθερων", ενώ ο Γ. Γίγας παρουσιάζει τα "Πρόσωπά" του. Κείμενα για την τακτική του Τ. Παπαδόπουλου, για το πρόβλημα των σκουπιδιών, την καταστροφή του Αμβρακικού, για το Ισραήλ, τα πολιτιστικά, τον Δ. Παπαϊωάννου, τις διεθνείς εξελίξεις στην Ασία, τη Λ. Αμερική και τη Μ. Ανατολή.
Στο τρίτο φύλλο, με βελτιωμένη παρουσίαση και περισσότερες σελίδες, γράφουν ακόμα οι: Μ. Γλέζος, Θ. Τζιούμπας, Γ. Παπαγιαννόπουλος, Θ. Ντρίνιας, Β. Στοϊλόπουλος, Λ. Θωμά, Α. Ανδριόπουλος, Μ. Διόγος, Κ. Μπλάθρας, Γ. Ξένος, Ι. Ξένος, Χ. Σταματοπούλου, Θ. Πολυμένης, Γρ. Σπηλιόπουλος, Γ. Δρόσος, Γ. Καρακώστας, Γ. Γίγας, Ν. Ντάσιος, Π. Ζέρβας, Ν. Φεραίου, Β. Μουρνιανός.

Πριν απ' όλα, είχα πει κρυφά στον εαυτό μου ότι, αυτές τις μέρες, δεν θα έγραφα τίποτα. Όμως, φευ, υπόσχεση που δεν κράτησα! Ε, και τι έγινε; Ποιος το ξέρει; Κανένας. Ποιος θα το μάθει; Κανένας! Έτσι κι αλλιώς η υπόσχεση ήταν κρυφή απ' όλους!

Να όμως που δεν άντεξα τελικά! Κι όχι τίποτα άλλο, κάθομαι κι εγώ το χαϊβάνι να δω ειδήσεις στην τηλεόραση και τρελαίνομαι, και συγχύζομαι, κι ανεβάζω και πιέσεις και σάκχαρα και ποιος ξέρει τι άλλο... Και λέω στον εαυτό μου: μα είναι δυνατόν να συμβαίνουν όλα αυτά; Γιατί όχι, μου απαντώ...

Μια καλή φίλη το μεσημέρι που μιλούσαμε σ' ένα chat με ρώτησε: "είναι ο κόσμος μας έτσι όπως δείχνει η τηλεόραση;" Χάρηκα τόσο πολύ με την απάντηση που της έδωσα: όχι βέβαια! Ο κόσμος που δείχνουν οι ειδήσεις της τηλεόρασης, ευτυχώς, δεν είναι έτσι. Πιστεύω ότι είναι καλύτερος! Ο κόσμος της τηλεόρασης είναι ένα μικρό μόνο μέρος του κόσμου μας! Τελικά το πίστεψα κι εγώ αυτό! Ή τουλάχιστον ήθελα να το πιστέψω! Όλα αυτά το μεσημέρι. Μέχρι το βράδυ βέβαια μάλλον άλλαξα γνώμη. Ή για να είμαι περισσότερο δίκαιος με τον εαυτό μου, μάλλον δεν ξέρω τι να πιστέψω. Εσείς τι λέτε, είναι ο κόσμος μας έτσι όπως τον δείχνει η τηλεόραση;

Ληστείες, κλοπές, φονικά, κακογουστιά, καρακιτσαριό, εγωισμός όλων γι' αυτά που λένε, επιβολή απόψεων και μια έρπουσα φασίζουσα νοοτροπία που βγάζει μάτι η ξεδιάντροπη, και όλοι μας κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε! Αυτό είναι το χειρότερο!

Σε άλλο μου σημείωμα εξέφραζα την αντίθεσή μου στον πλαστό Άη-Βασίλη και κάποιος εξ' Αμερικής παρεξηγήθηκε! Τι να κάνουμε! Δηλαδή, θα πρέπει ντε και καλά και με το ζόρι και με το έτσι θέλω, να χαίρομαι εγώ και να τρελαίνομαι και να ακολουθώ έναν δήθεν τύπο χοντρό με κόκκινα ρούχα κι άσπρα γένια και γουνάκια με ένα τσουβάλι δώρα, που κάποτε ζωγράφισε ένας διαφημιστής πριν εβδομήντα τόσα χρόνια προκειμένου η coca-cola να πουλήσει τα προϊόντα της; Κι όταν δηλαδή λέω ότι βιώνουμε τον πολιτισμό της coca-cola έχω άδικο; (Κάνω και γκρίζα διαφήμιση τώρα...)

Ο κάθε λαός θα μπορούσε να έχει τον δικό του τρόπο να γιορτάζει τα δικά του Χριστούγεννα! Σ' όλο τον πλανήτη ένας ανύπαρκτος τύπος κόβει βόλτες μ' ένα έλκηθρο και μερικούς ταράνδους και έχει αλώσει τα πάντα! Δεν έχει αφήσει όρθιο τίποτα, χωρίς αιδώ, να φωνάζει ασταμάτητα xo-xo-xo!

Επαναλαμβάνομαι; Τι τραγικό να επαναλαμβάνεσαι! Αλλά μήπως όλοι εμείς που καθημερινά αντιλαμβανόμαστε μέσω της συμμετοχής μας το καταναλωτικό παιχνίδι δεν επαναλαμβανόμαστε αγρίως όταν δικαιολογούμαι τον εαυτό μας μ' εκείνη την περίφημη φράση: «έλα μωρέ, για να χαίρονται τα παιδιά!» Ναι, και να κονομάνε κάποιοι άλλοι!

Αλλά ξέρετε κάτι; Λέω ναι στον Αλβανό και στον μεροκαματιάρη που ντύνεται Αη-Βασίλης για να φωτογραφηθεί με παιδάκια ή να πουλήσει λαχεία για να βγάλει κάνα φράγκο να ζήσει και να επιζήσει! Δουλειά είναι κι αυτή. Όλοι επωφελούνται τελικά από τον τύπο με τα κόκκινα ρούχα και την άσπρη γενειάδα και τ' άσπρα γουνάκια! Εκτός από μένα τον γκρινιάρη! xo-xo-xo

Αλλά μην σας κουράζω! Έγραψα ήδη 497 λέξεις πλην αυτές που ακολουθούν για να κλείσω! Με κουράζουν τα μεγάλα κείμενα να τα διαβάζω. Δεν θα σας πω χρόνια πολλά! Θα ξαναγράψω! Δεν θα μου γλιτώσετε...

Υ.Γ. Μ' άρεσε εκείνη η Μαφάλντα που στόλισε καραβάκι... Τι ωραίο που είναι!

Θα ήθελα να κάνω ορισμένες διευκρινίσεις, που μάλλον είναι απαραίτητες για τους λιγοστούς φίλους εδώ που διαβάζουν αυτά που εγώ προσωπικά θεωρώ άρθρα! Κατ' αρχάς, όλα όσα δημοσιεύονται εδώ, τα περισσότερα τουλάχιστον, έχουν ήδη δημοσιευθεί ή πρόκειται να δημοσιευθούν στην καθημερινή εφημερίδα "ΗΧΩ" της Δράμας, της οποίας τυγχάνω διευθυντής σύνταξης από την ημέρα που ξεκίνησε τη λειτουργία της το 1991. Καθώς επίσης και στην εφημερίδα «ΗΩΣ» η οποία εκδίδεται κάθε δύο μήνες περίπου από τον Μουσικοχορευτικό Σύλλογο Προσοτσάνης Δράμας «Ο Μέγας Αλέξανδρος». Η «ΗΩΣ» είναι κυρίως πολιτιστική εφημερίδα, αλλά ανέχονται οι άνθρωποι όσα κείμενα τους δίνω και τα δημοσιεύουν πρωτοσέλιδα εδώ και δύο χρόνια τουλάχιστον.

Επίσης, να ευχαριστήσω τα παιδιά της πολιτικής εφημερίδας «ΡΗΞΗ», η οποία επανακυκλοφορεί μετά από αρκετά χρόνια, και μου ζήτησαν να δημοσιεύσουν ένα από τα σημειώματά μου εδώ. Είναι τιμή για μένα αυτό και τους ευχαριστώ.

Να ευχαριστήσω όλους τους φίλους που μπαίνουν στον κόπο να σχολιάσουν τα σημειώματά μου, στην ουσία, να ασχοληθούν κάτι περισσότερο με τις προσωπικές μου απόψεις, τις οποίες έχω τη μεγάλη τύχη να δημοσιεύω. Σκεφτείτε, μόνο, πόσο λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να γράφουν καθημερινά σε μια εφημερίδα, έστω και τοπικής εμβέλειας!

Ένα δύσκολο σημείο για μένα, είναι, ότι, κάποιες φορές δεν μπορώ να τα καταφέρω με τον τρόπο που λειτουργεί αυτό το blog (τεχνικά δηλαδή) και κάποια από τα σχόλιά σας όχι μόνο δεν μπόρεσα να τα δημοσιεύσω, μάλιστα έχουν χαθεί κιόλας. Αν έχετε την ευχαρίστηση να τα ξαναστείλετε, πιστεύω ότι μάλλον θα καταφέρω να τα δημοσιεύσω αυτή τη φορά. Δεν ξέρω επίσης, τον τρόπο με τον οποίο, τα σχόλιά σας μπορούν να δημοσιεύονται μόνα τους.

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Πρέπει επίσης να επισημάνω και κάτι άλλο. Καλωσορίζονται με μεγάλη χαρά όλοι όσοι έρχονται και επανέρχονται σ' αυτό το blog. Το θεωρώ σπουδαίο που ασχολούνται για λίγο με τις απόψεις μου. Ευχαριστώ όλους εσάς που σχολιάζετε τα όσα σκέφτομαι και γράφω. Όμως, έχω μια συγκεκριμένη τακτική, νοοτροπία ή όπως αλλιώς θέλετε να το ονομάσετε: δεν συνηθίζω να απαντώ στα σχόλια κανενός. Σπανίως, ίσως, να το κάνω. Όμως, εδώ και 17 χρόνια που αρθρογραφώ σε τοπικές εφημερίδες και άλλα περιοδικά, έχω ακούσει τόσα και τόσα, που αν έλεγα να καθόμουν να απαντούσα στα σχόλια του καθενός, δεν θα προλάβαινα ούτε να ξυστώ! Αυτό όμως μην το πάρετε ούτε ως απαξίωση, ούτε ως αδυναμία μου. Η δική μου λογική λέει ότι, εφόσον ο καθένας έχει την προσωπική του άποψη, αυτήν εκφράζει. Το να προσπαθεί κάποιος να πείσει εμένα περί του αντιθέτου, ή εγώ να πείσω εσάς για κάτι, είναι χαμένος χρόνος. Ούτε είναι ο σκοπός μου αυτός. Εκφράζω απόψεις, εκφράζετε απόψεις. Αν δεν σας αρέσουν τι να κάνουμε. Δεν τρέχει και τίποτα. Ούτε έχω καμιά πρόθεση να αντιδικήσω με κανέναν απολύτως.

Θα κλείσω αυτό το σημείωμα εδώ, λέγοντας κάτι τελευταίο, που μου έγραψε μια καλή μου φίλη η οποία ζει και αυτή στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα και αυτή στο Σικάγο. Μου έγραφε λοιπόν: [Στην Aμερική οι νεοφιλελεύθεροι περνιούνται για αριστεροί, γιατί συγκρίνουν τον εαυτό τους με τους ακροδεξιούς φονταμενταλιστές.] Πολύ καλό, εμένα μου άρεσε. Προσθέτοντας μόνο, ότι, αν νομίζεις ότι είσαι αριστερά επειδή βλέπεις τον Μπους, τον Μπλερ και όποιον άλλο νεοφασίζοντα ηγέτη από την δεξιά σου πλευρά, και όλη αυτή τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που καλύπτει τον φασισμό της μέσα από δημοκρατικίζουσες σούπες, τότε απέχεις παρασάγγες από την πραγματικότητα του κόσμου που σε περιβάλλει!

Εύχομαι σε όλους να περάσετε καλά τις ημέρες αυτές. Άγιες ή όχι, ιερές, ανίερες ή ανιαρές, εξαρτάται πως ο καθένας τα δέχεται όλα αυτά μέσα του. Τι να κάνουμε! Ο τρόπος που φτάσαμε να κάνουμε τον κόσμο μας, επιβάλλει έναν αγιοβασίλη σ' όλον τον πλανήτη! Λέτε να μου φέρει κι εμένα κάνα δωράκι; Μάλλον όχι, αφού δεν πιστεύω σ' αυτόν...

Υ.Γ. Κι επειδή λένε ότι τα ρόδια φέρνουν γούρι, ορίστε μερικά που είχα φωτογραφίσει με το κινητό μου τηλέφωνο!

Γελοιότητα κατάντησε πια αυτός ο ερχομός του δήθεν αγίου Βασίλη. Με τα κόκκινα ρούχα του και την άσπρη γουνίτσα του, την τεράστια κοιλιά και το σακούλι που κουβαλάει στην πλάτη του. Κι εκείνο το μεγάλο «χοχοχο», χωρίς κανένα νόημα, να είναι ίδιο κι απαράλλαχτο, από τις Φιλιππίνες και την Κίνα, να διασχίζει ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο και την Ευρώπη και τη Ρωσία, ακόμα και στη Δράμα, που κατέβηκε με σχοινί από την στέγη του δημαρχείου, φίλησε σταυρωτά τον δήμαρχο στα μάγουλα, και μετά κατέβηκε στην πλατεία! Χωρίς καμιά παραλλαγή, χωρίς καμιά ντροπή, χωρίς αιδώ, η παγκοσμιοποίηση είναι πια για τα καλά εδώ, καραδοκεί στη γωνία, προκειμένου ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλιστικός τρόπος ζωής να γίνει ένα με την ψυχαγωγία μας, με την διατροφή μας, με το θρησκευτικό μας συναίσθημα, με το ίδιο μας το πετσί. Ο παγκοσμιοποιημένος τρόπος εορτασμού των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς, επιβάλλει πολύχρωμα φωτάκια να αναβοσβήνουν, στολισμένα έλατα, και ανόητες εκδηλώσεις που δεν σημαίνουν τίποτα απολύτως. Ένας πλαστός άγιος Βασίλης, δημιούργημα μιας κοινωνίας η οποία, δεν γνωρίζει όρια, όταν πρόκειται να καταναλώσει, να ξοδέψει και να εισπράξει χρήμα. Έτσι κινείται το χρήμα παγκόσμια! Με αφορμή την γέννηση του θεανθρώπου! Το θρησκευτικό συναίσθημα κατάντησε εκμετάλλευση στα χέρια των επιτήδειων για την εύκολη είσπραξη χρήματος, με πρόφαση πάντα, βεβαίως, τη δήθεν χαρά και ευτυχία των παιδιών! Τι γελοίο θέατρο που κατάντησε η καθημερινότητά μας! Πού να το φανταζόντουσαν αυτοί που δημιουργούσαν τη χριστιανική θρησκεία πριν από 2000 χρόνια περίπου!

Οι ξεπουλημένοι και οι ξεφωνημένοι, μόνοι τους ψήφισαν και ξεπούλησαν μια κι έξω τον Ο.Τ.Ε.! Τι κι αν αποχώρησε ολόκληρη αντιπολίτευση από τη Βουλή; Τι τους ένοιαζε! Ξεδιάντροπος ο υπουργός Οικονομίας Γ. Αλογοσκούφης, φωνασκούσε, προκειμένου να καλύψει κι αυτός το έγκλημά του, ότι η αντιπολίτευση ήθελε να κάνει συζήτηση στο πεζοδρόμιο! Ορισμένοι εννοούν την δημοκρατία με διαφορετικό τρόπο. Αλίμονο! Επειδή έχουν την πλειοψηφία των εδρών στη Βουλή μιας χώρας, πιστεύουν ότι έτσι μπορούν να ξεπουλούν τα πάντα: τον Ο.Τ.Ε., τη Δ.Ε.Η., τα ΕΛΤΑ και όποιος αντιδρά είναι αντιδημοκράτης, δεν ξέρει να συζητά, δεν δέχεται τη δημοκρατία και άλλα τέτοια φαιδρά, από φαιδρούς λογισταράδες! Η λογική της δημιουργικής λογιστικής και το χαμένο μας ευρώ, οδήγησαν τη χώρα στην οικονομική υποβάθμιση, στο ξεπούλημα των ασημικών του οίκου μας, στη διαφθορά και δίνουν όλο και περισσότερες εξουσίες στους «πέντε νταβατζήδες που κυβερνούν τη χώρα»! Ζήτω μας...

Η Μαριέττα Γιαννάκου-Κουτσίκου, υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων της Ελλάδας. Η φωτογραφία είναι από το "ΒΗΜΑ", μου άρεσε, την σκανάρισα και ελπίζω να τη δουν όσοι περισσότεροι γίνεται!

Αν η Παιδεία μας μοιάζει πάντα προς τον εκάστοτε υπουργό Παιδείας της χώρας, τότε τι να πούμε εμείς οι απλοί πολίτες;

Τελικά, το μόνο για το οποίο θα μπορούσαμε ίσως να ευχόμαστε, είναι, να μην θρηνήσουμε άλλον Τεμπονέρα!

Το βράδυ της ερχόμενης Παρασκευής 15 Δεκεμβρίου, ανοίγει η αίθουσα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της ΔΕΚΠΟΤΑ του Δήμου Δράμας (στον οδό Βενιζέλου), για να φιλοξενήσει την έκθεση γλυπτικής του Δραμινού καλλιτέχνη Γιώργου Καλτσίδη, που θα διαρκέσει μέχρι και 25 Δεκεμβρίου.

Όσοι είστε από τη Δράμα, ή όσοι είστε κοντά στη Δράμα και μπορείτε να την επισκεφθείτε, αλλά και όσοι βρεθείτε στη Δράμα τις ημέρες αυτές, μπορείτε να επισκεφθείτε την εξαιρετική έκθεση γλυπτών του Γιώργου Καλτσίδη τις ώρες: 10.00-13.30 το πρωί και 17.30-22.00 το απόγευμα μέχρι το βράδυ.

Τα γλυπτά του Γιώργου Καλτσίδη νομίζω ότι ξεχωρίζουν. Γεννήθηκε στο Δασωτό Δράμας το 1958. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Είναι καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης, αποσπασμένος στο ΤΕΙ Καβάλας Τμήμα Αρχιτεκτονικής Τοπίου Δράμας.

Στο ενεργητικό του έχει πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Συμμετείχε επίσης σε συμπόσια γλυπτικής και γλυπτά του είναι τοποθετημένα σε δημόσιους χώρους σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης. Ζει και δημιουργεί στους Σιταγρούς Δράμας

Να ξεπουλήσουν τον Ο.Τ.Ε.; Τι λέτε ωρέ Έλληνες; Και γιατί να μην τον ξεπουλήσουν δηλαδή; Επειδή ο Γιωργάκης θέλει να ψηφίσει την αναθεώρηση του περίφημου άρθρου 16 (κοίτα να δεις που μάθαμε και το άρθρο 16...) και να κάνουν ιδιωτικά πανεπιστήμια; Ε, και; Και δεν πα να κάνουν; Οι ΠΑΣΟΚοι σοσιαλισταράδες δεν ήταν οι πρώτοι που άρχισαν να ξηλώνουν και να ξεπουλάνε Ο.Τ.Ε. και Δ.Ε.Η.; Ποιος ήταν; Εγώ ήμουν; Ο υπάλληλος των τρεις κι εξήντα το μήνα; Τι λέτε ωρέ Έλληνες; Και λοιπόν; Άκουγα συνδικαλιστή του Ο.Τ.Ε. να μας εκθειάζει τον Οργανισμού που δουλεύει, αλλά όταν ζήτησα κι αγόρασα μια σύνδεση ADSL μου έφεραν το πακέτο και ξέρετε τι μου 'παν; Να πάω να βρω έναν που ήξερε να τα φορτώνει στον υπολογιστή γιατί αυτοί εδώ στη Δράμα δεν είχαν! Τι λέτε ωρέ Έλληνες; Κι αν ξεπουλήσουν τον Ο.Τ.Ε. τι θα γίνει δηλαδή; Μετοχές θα γίνουν... Τώρα τους έπιασε η πρεμούρα; Ακόμα δεν άκουσα ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ απ' όλους αυτούς που θέλουν τον Ο.Τ.Ε. κρατική Ανώνυμη Εταιρεία (πώς γίνεται αυτό;) να μιλάει για το σούπερ σκάνδαλο, ότι ο Ο.Τ.Ε. θα αγοράσει τα μαγαζιά του Γερμανού! Ο Σημίτης ωρέ Έλληνες δεν γιόρταζε που η μετοχή του Ο.Τ.Ε. είχε μπει στο Χρηματιστήριο; Μήπως εγώ γιόρταζα που αγόραζα ADSL και ο υπάλληλος του Ο.Τ.Ε. με παρέπεμπε σε φίλο ιδιώτη να μου φορτώσει το πρόγραμμα στον υπολογιστή μου; Τι λέτε ωρέ! Όλα θα τα πουλήσουν, ναι, αμέ! Και τον Ο.Τ.Ε. και τη Δ.Ε.Η. κι εμάς τους ίδιους, κι εσάς και τα σώβρακά μας θα πουλήσουν! Και ξέρετε γιατί; Γιατί, όταν πρέπει να φωνάξουν, τότε όλοι κάνουν τις πάπιες με τα παπάκια! Και υπάλληλοι και κάτι συνδικαλισταράδες σοσιαλισταράδες! Αλλά τότε χαιρόντουσαν που ο Ο.Τ.Ε. γινόταν Ανώνυμη Εταιρεία (κρατική;...) και έτρεχαν να πάρουν μετοχές να παίζουν στο χρηματιστήριο; Αυτοί τα έχουν ήδη πουλήσει... απλά δεν το ξέρουμε... η υπογραφούλα μένει!!!

Βιάστηκε να φύγει, ατιμώρητος, ο Πινοσέτ, απ' αυτόν τον μάταιο κόσμο, χωρίς να αποδοθεί δικαιοσύνη! Όχι, ο Πινοσέτ δεν πέθανε μ' ανοιχτά τα μάτια, με κλειστά πέθανε, προφανώς ευτυχισμένος που κατάφερε να φτάσει στα 91 του χρόνια και να πεθάνει από φυσικά γεράματα! Ο μαύρος σκύλος... των ΗΠΑ (όπως γράφει στη διπλανή στήλη κι ο Άγγελος), κατάφερε και την σκαπούλαρε απ' αυτό τον ψεύτη κόσμο! Αν πιστεύεται ότι ο χαρακτηρισμός «μαύρος σκύλος» είναι πικρός και ίσως δεν αρμόζει σε έναν νεκρό, τότε διαβάστε μερικά νούμερα. Ανέλαβε την ηγεσία της Χιλής το 1973 μετά από πραξικόπημα και αφού σκότωσε βομβαρδίζοντας το μέσα στο προεδρικό μέγαρο της χώρας του τον Σαλβαδόρ Αλιέντε! 11 Σεπτεμβρίου 1973! Σημαδιακή μέρα! Μέχρι το 1990 που κυβερνούσε ο «μαύρος σκύλος» σκοτώθηκαν και εξαφανίσθηκαν 2.279 άνθρωποι στη Χιλή. (94,5% άνδρες, το 97,76 Χιλιανοί, το 17,8% μέλη του Σοσιαλιστικού Κόμματος, το 16,9% μέλη του Κινήματος Επαναστατικής Αριστεράς, το 15,5% μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος, το 46% δεν είχαν ιστορικό πολιτικού ακτιβισμού). Συνελλήφθησαν 33.221 άνθρωποι: (27.255 πολιτικοί κρατούμενοι και θύματα βασανισμού, 68,7% συνελήφθησαν τον 1973, το 87,5% άνδρες, το 44,2% ήταν μεταξύ 21 και 30 ετών και το 25,4% μεταξύ 31 και 40 ετών). [Τα στοιχεία από το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων]. Ο Πινοσέτ παρέμεινε γερουσιαστής μέχρι το 2002, γλίτωσε από τη δίκη λόγω της βεβαρημένης υγείας του και η παλιά του φίλη Μάργκαρετ Θάτσερ φρόντισε να περνάει καλά όσο αυτός βρισκόταν στην Βρετανία! Ο Πινοσέτ πέθανε, αλλά δικαιοσύνη δεν αποδόθηκε!!!

Ηδυπαθή μοντέλα φωτογραφίζονται υπό το βάρος της νευρικής ανορεξίας σε άγνωστα κρεβάτια πολυτελών ξενοδοχείων. Μια οντότητα που δεν υπάρχει παρά μόνο στο κομπιούτερ ενός σχεδιαστή, διαφημίζει ουίσκι και μιλά για την αιωνιότητα. Ένας κτηνοτρόφος κραδαίνει την καραμπίνα του και υπερασπίζεται το τριφύλλι στο χωράφι του! Τρεις νεαροί άντρες με διαφορετικό look ο καθένας, υποκύπτουν στα θέλγητρα μια θεϊκής μοντέλας και απαθανατίζουν τη στιγμή μέσω μιας φωτογράφησης μόδας. Πέντε άντρες πέφτουν νεκροί από την «υπερασπιστική» καραμπίνα του κτηνοτρόφου και ένα υπέρ-κομψό ρολόι με την ένδειξη ώρας δέκα και δέκα (σε σχήμα V από τη λέξη victory της νίκης), χτυπά αδιάφορα στο αέναο τικ-τακ του χρόνου.

Μια τηλεκάμερα εισβάλλει μέσα μου και προσπαθεί να εγκατασταθεί στο μυαλό μου. Ένα παλιρροϊκό κύμα πολύχρωμων εικόνων έρχεται να καταρρίψει μύθους τους οποίους πριν λίγο εδραίωνε η ίδια. Πληθώρα από λέξεις, φράσεις, εικόνας, έννοιες μας περικυκλώνουν καθημερινά, ασταμάτητα, αδιάλειπτα... πάρε, άκου, κοίτα, μάθε, αποθήκευσε... Τι να επιλέξεις; Τι να δεχθείς; Τι να μάθεις; Τι να αποθηκεύσεις; Κρατάς τα πάντα σκληρούς δίσκους στον υπολογιστή σου. Γεμίζει ο πρώτος, αγοράζεις τον επόμενο. Ξεκινήσαμε με κιλο-μπάιτ, περάσαμε στα μέγα-μπάιτ. Αισίως φτάσαμε στα τερα-μπάιτ (εκ του τεραστίου ή εκ των τεράτων;) Μετά τι; Τι θα προσθέσουμε μετά; Το king-γιγα-μπάιτ; Το super-τερα-μπάιτ. Τι σημασία έχει; Αποθηκευμένες πληροφορίες είναι, τις οποίες δεν ξέρεις πώς να αξιοποιήσεις ως μεμονωμένο άτομο.

Τι μένει απ' όλα αυτά μέσα σου; Τι είναι αυτό που καθοδηγεί το μυαλό σου; Τι είναι εκείνο που σε οδηγεί στο συναίσθημα; Τι είναι εκείνο που οπλίζει ένα χέρι;

Η ιδιωτική τηλεόραση είναι ακόμα ανήλικη. Τώρα μόλις κλείνει τα 17 χρόνια ζωής. Άρα συγχωρείται για όσα κάνει, για όσα λέει, για όσα προβάλλει; Η τηλεόραση δικάζει και καταδικάζει και μόνο με την προβολή του θέματος. Έχει ήδη δικάσει και καταδικάσει τον κτηνοτρόφο με το πενταπλό φονικό. Έχει ήδη δικάσει και καταδικάσει τον βιαστή των ανήλικων αγοριών που συνελήφθη την παγκόσμια ημέρα του Παιδιού! Η τηλεόραση δεν αρκείται στην παρουσίαση των γεγονότων. Προχωρά παραπέρα. Δείχνει, όταν θέλει και όπως θέλεις, κάποιες από τις πλευρές των γεγονότων. Έχει ήδη καταδικάσει με το που λέει: «ο φερόμενος ως δράστης». Ποιος αλήθεια απ' όλους εμάς περιμένει ν' ακούσει τη δικαιοσύνη να κρίνει; Ελάχιστοι!

Όπως και να 'χει, αρνούμαι να γίνω ο,τιδήποτε, έστω και εξ αντανακλάσεως. Αρνούμαι να δικάσω, αρνούμαι να παραμείνω απαθής στα γεγονότα, αρνούμαι να καταδικάσω, αρνούμαι να γίνω δολοφόνος φωνάζοντας: «εις θάνατον, ρε!»

Το ρολόι συνεχίζει να δείχνει δέκα και δέκα. Είναι πρωί ή βράδυ; Νικάμε τελικά τον χρόνο ή όχι; Τι δίλημα κι αυτό!

Ψόφησε ο κόπρος, επιτέλους, αλλά τι να το κάνεις;

Κατάφερε κι έζησε μέχρι τα 91 του, χωρίς καν να τιμωρηθεί!!!

Κατάφερε κι επιβίωσε, σκοτώνοντας χιλιάδες άλλους.

Η μόνη του τιμωρία; Υπό κατ' οίκον περιορισμό!

Σιγά τα ωά!!! Ο βρομιάρης έφυγε από τούτο τον μάταιο κόσμο, αλλά με κλειστά τα μάτια, προφανώς ευχαριστημένος, ήσυχος, φυσιολογικά!

Κανένας δεν τον άγγιξε, κανένας δεν τον πείραξε, είχε φίλους που του συμπαραστάθηκαν. Ο φονιάς έφυγε από τούτο τον μάταιο κόσμο, κόσμια, χωρίς καν ν' ανοίξει η μυτούλα του! Από φυσιολογικά αίτια! Εντάξει... γέρασε ο κοπρίτης!

Έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο, όπως όλοι μια μέρα θα φύγουμε, απολαμβάνοντας την ελευθερία του και κάνοντας αυτό που ήθελε για όσα χρόνια έζησε. Κι όμως, δεν τιμωρήθηκε ποτέ!!!

Είναι απόγευμα Σαββάτου και το φως είναι ήδη λιγοστό έξω. Από το παράθυρό μου μπορώ μόνο τα κίτρινα φώτα της πόλης μου να βλέπω. Κάνει αρκετό κρύο. Περιφέρομαι εδώ κι εκεί, προσπαθώντας να βγάλω λέξεις στην οθόνη του υπολογιστή μου. Σπάνια γράφω πια σε λευκό χαρτί. Το word, μου προσφέρει ευκολία και αμεσότητα. Ο Κώστας ζήτησε κείμενο για την έκδοση του Δεκεμβρίου. Τι γράφουμε τώρα;

Χαζεύω τις εικόνες της πόλης μου. Κατάντησαν καθημερινότητα πια και με κουράζουν, όμως επιμένω, μήπως και ξεχωρίσω κάτι... Τα πολύχρωμα λαμπιόνια των Χριστουγέννων στα μπαλκόνια αναβοσβήνουν και μου προκαλούν απέραντη θλίψη. Όλα πανομοιότυπα, χωρίς καμιά πρωτοτυπία πλέον, αγορασμένα από το πολυκατάστημα, αγορασμένα στη φθήνια, φωτάκια των 2 ευρώ και πλαστικοί αγιοβασίληδες των 5 ευρώ με κόκκινο σκούφο και λαμπερό χαμόγελο. Αυτή η πλαστικοποίηση ισοπεδώνει τα πάντα. Πήρε ο γείτονας κίτρινα αστεράκια; Θα βάλουμε κι εμείς αστεράκια αλλά θα είναι κόκκινα! Κάποιος άλλος προκειμένου να διαφέρει αγόρασε μπλε αστεράκια! Χα! Εγώ όμως τους την έφερα: πήγα κι αγόρασα μια μακριά σωλήνα καλώδιο με λαμπάκια μέσα που αναβοσβήνουν ρυθμικά και την άπλωσα κατά μήκος του μπαλκονιού και μετά την έκανα κουλούρα και λέω να προσθέσω κι άλλο τώρα...

Και η εικόνα μου ισοπεδώθηκε. Τίποτα δεν έμεινε να αποδεικνύει την διαφορετικότητα! Όλοι μαζί αγοράσαμε από το ίδιο πολυκατάστημα. Αγοράσαμε το ίδιο πλαστικό υλικό, την ίδια ηλεκτρική συσκευή που προφανώς κατασκευάστηκε από τον ίδιο Κινέζο εργάτη που βολεύτηκε κι αυτός με ένα πιάτο φαΐ! Ισοπέδωση πλήρης. Ισοπέδωσαν την εικόνα μου, ισοπέδωσαν τα μάτια μου, ισοπέδωσαν την αισθητική μου απόλαυση. Το ίδιο έκανε και ο δήμαρχος της πόλης μου της Δράμας, της πόλης μου της Προσοτσάνης και όλων των άλλων πόλεων στην Ελλάδα, των πόλεων της Γαλλίας, της Ιταλίας ή της Γερμανίας και πάει λέγοντας! Όλοι αυτοί ισοπεδώνουν την αισθητική μου αντίληψη και κατά συνέπεια ισοπεδώνουν την σκέψη μου, ισοπεδώνουν την πνευματικότητά μου, χτυπούν ανελέητα την διαφορετικότητα του τρόπου ζωής μου κι εγώ το δέχομαι. Δεν αντιδρώ, παρά μόνο αποδέχομαι και σχολιάζω την ισοπέδωσή μου!

Άραγε θα μπορούσα αυτό να το ονομάσω και ως παγκοσμιοποίηση της αισθητικής μου; Ίσως! Είναι όπως οι γραβάτες. Αρνούμαι να φορέσω γραβάτα, παρ' εκτός κι αν μου το επιβάλουν δια νόμου, όπως μου το είχαν επιβάλει όταν ήμουν φαντάρος! Ήρθε προ ημερών στη Δράμα ο πρεσβευτής των Φιλιππίνων. Είναι νέος στη χώρα μας κι είπε να γνωρίσει τον τόπο. Καλά έκανε ο άνθρωπος. Πώς ήταν; Ήταν ένας Φιλιππινέζος! Πώς είναι οι Φιλιππινέζοι; Χμ! Κάπως κοντοί, κάπως στο μελαμψότερο από μας, κάπως στο πιο σχιστομάτιδες από μας, ε, και, χμ! λίγο μεγαλύτερο και πλατύτερο κεφάλι από το δικό μας... Κατά τ' άλλα; Φορούσε ένα γκρι κοστούμι με τον ίδιο ακριβώς γιακά που είχε και το κοστούμι του βουλευτή μας που ήταν δίπλα του. Το οποίο κούμπωνε με δυο κουμπιά μπροστά όπως αυτά που φορούν και οι Έλληνες πολιτικοί, και οι Γερμανοί χαρτογιακάδες και οι Αμερικανοί πολεμοκάπηλοι! Πουκάμισο χρώματος λευκού και μια γραβάτα όπως ακριβώς φοριέται κι αυτή σ' ολόκληρο τον πλανήτη. Και φυσικά, τα ίδια δερμάτινα σκαρπινάκια που τα κορδόνια τους δένονται με τον ίδιο τρόπο... (Πώς αλλιώς να δένεις τα κορδόνια σου, μωρέ!)

Καμιά διαφορετικότητα. Καμιά εμφανή πληροφορία για την καταγωγή του. Πλήρης ισοπέδωση στα πάντα και παντού. Μπορεί να μιλάει σε άλλη γλώσσα, αλλά λέει τα ίδια ακριβώς πράγματα που λένε κι οι δικοί μας. Τα ίδια πράγματα που θα έλεγαν και οι Νορβηγοί και οι Αμερικανοί και οι Αυστραλέζοι!

Μας κατάντησαν κοινότυπους, κοινότοπους, ομοιόμορφους, ολόιδιους, ατσαλάκωτους, ικανούς να διαλέγουμε τα ίδια πράγματα, να τρώμε τις ίδιες τροφές, να διαβάζουμε λίγο-πολύ τα ίδια βιβλία, να βλέπουμε λίγο-πολύ τις ίδιες ταινίες, τα ίδια σίριαλ στην τηλεόραση, να κάνουμε τα ίδια ...πλούσια όνειρα, μας πλαστικοποίησαν! Κι αν νομίζεις ότι εσύ είσαι διαφορετικός από τους άλλους, οφθαλμαπάτη είναι...

Μαύρο χρήμα στην πολιτική, μαύρο χρήμα στη δημοσιογραφία, προφανώς και μαύρα ταμεία... μαύρα και κατάμαυρα! Λέει και λέει, καταγγέλλει και ξαναματακαταγγέλλει ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος στις εκπομπές τους, και οι άλλοι, μόνο περί όνου σκιάς ξέρουν να ομιλούν... καταγγέλλοντας τις τηλεοπτικές «ζούγκλες» και τους «κίτρινους τύπους». Αλλά για την ταμπακέρα λόγος ουδείς! Κανένας δεν βγαίνει να πει λέξη περί όλων αυτών. Ζούγκλα έχει καταντήσει αυτή η χώρα και κυβερνούν εκείνες οι μαϊμούδες που μπορούν να κλέψουν περισσότερες μπανάνες! Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και λόγος ουδείς περί όλων αυτών! Ένας πρωθυπουργός που διαπιστώνει απλά ότι «πέντε νταβατζήδες κυβερνούν αυτό τον τόπο» κι από κει και πέρα... όταν μαλώνουν τα βουβάλια κι οι ελέφαντες την πληρώνουν τα βατράχια και τα μυρμήγκια! Ωραία χώρα είμαστε.... τραγική... τραγικότατη... σωστή ζούγκλα και λάσπη γύρω-γύρω! Γλιτώνεις μόνο αν σου κάτσει κάνα ΛΟΤΤΟ, κάνα ΤΖΟΚΕΡ και βολεύεσαι με ψιλολόγια από μισθούς και συντάξεις της πείνας. Για να επιβιώσεις θα πρέπει να μην αρρωσταίνεις, κι αν αρρωστήσεις για να μην πεθάνεις, απλά, πρέπει να έχεις χρήμα για να επιβιώσεις στη ζούγκλα ενός κράτους αδιάφορου, ενός Συστήματος Υγείας που κυλιέται στον βούρκο και ανάμεσα σε μιζαδόρους γιατρούς που παίρνουν δωράκια αντί για φακελάκι (και με προηγούμενο δικαστηρίου παρακαλώ...) Βρώμικη χώρα, βρώμικη... Ζέχνει...

Μόλις πριν λίγο τράβηξα αυτή τη φωτογραφία. Είναι αυτό που βλέπω έξω από το γραφείο. Είναι βράδυ Δευτέρας 4 Δεκεμβρίου 2006. Άλλη μια ιστορική μέρα στην καθημερινότητά μου, μόλις με

προσπερνά! Τα τελευταία βράδια η ομίχλη περιθάλπει την πόλη μου στην αγκαλιά της. Λέω πόλη μου, γιατί τη νοιώθω δική μου, γιατί την αγαπώ· γιατί, όπου και να πάω στην πόλη μου, είναι λες και βρίσκομαι μέσα στο σπίτι μου, στο δωμάτιό μου. Είναι, απλά, η πόλη μου!

Άλλο ένα βράδυ λοιπόν με ομίχλη στην πόλη μου, τη Δράμα. Μια πόλη στα βόρεια της χώρας, σχεδόν απομονωμένη, παράμερη, παράταιρη, σχεδόν μακρινή για όσους δεν την ξέρουν, για όσους δεν κοίταξαν ακόμα στον χάρτη.

Για να πω την αλήθεια, αναρωτιέμαι πολλές φορές τι κάνω εγώ σ' αυτήν την πόλη. Γιατί να μην ήμουν σε μιαν άλλη πόλη; Γιατί να μην ήμουν, παράδειγμα στη Σαλονίκη; Αλλά γιατί όχι και στο Άμστερνταμ! Γιατί όχι στο Κέιπ Τάουν; Μπορεί να ήμουν Κινέζος στο Πεκίνο ή στην γηγενής Κινέζος της Τσάινα Τάουν! Πολλά θα μπορούσα να ήμουν... Αλλά τι σημασία έχει τώρα πια;

Βγήκα πριν από λίγο λοιπόν, με την ψηφιακή φωτογραφική μηχανή μου στα χέρια και τράβηξα μια δυο πόζες από μια γωνιά της πόλης μου· μια γωνιά που βλέπω καθημερινά μπροστά μου: άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο και χειμώνα. Μια εικόνα που συνεχώς αλλάζει· χρώματα, όψη, φωτισμό, θερμοκρασία, ενδυμασία, αισθήματα και συναισθήματα. Στην ίδια γωνιά μπορεί να βρέχει, μπορεί να χιονίζει, μπορεί ο ήλιος να κάνει παιχνίδια με τις αισθήσεις μου.

Είναι μέρος της πόλης μου· είμαι μέρος της πόλης μου· είμαστε μέρη μιας πόλης που διαβαίνει στο χρόνο· είμαστε κομμάτια πόλεων που δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν χωρίς εμάς· είμαστε κομμάτια πόλεων που δεν θα μπορούσαμε να υπάρξουμε χωρίς αυτές· τελικά, είμαστε οι ίδιες οι πόλεις μας;

Μια τηλε-κάμερα εισβάλει μέσα μου και προσπαθεί να εγκατασταθεί στο μυαλό μου. Ένα παλιρροϊκόκύμα πολύχρωμων εικόνων έρχεται να καταρρίψει μύθους, τους οποίους, πριν λίγο η ίδια εδραίωνε. Πληθώρα από λέξεις, φράσεις, εικόνες, έννοιες με περικυκλώνουν καθημερινά, συνεχώς, ασταμάτητα, αδιάλειπτα... πάρε, άκου, κοίτα, μάθε, αποθήκευσε και ξαφνικά.... μπλοκάρω! Τι να επιλέξω; Τι να δεχθώ; Τι να απορρίψω; Τι να μάθω; Τι να αποθηκεύσω; Μια πληθώρα γεγονότων, συμβάντων, ειδήσεων και πληροφοριών με πολιορκούν. Δοσμένα όλα με πολύχρωμο αμπαλάζ, με προκαλούν ν' αγοράσω... να καταναλώσω... επειδή τα «χρειάζομαι». Τι χρειάζομαι τελικά στην πραγματικότητα; Γιατί πρέπει να υποκύπτω σε όλα όσα βάζουν μπροστά μου; Είναι αυτό το πλαστό τίμημα της δήθεν ελευθερίας μου; Είναι αυτό το τίμημα της δήθεν σύγχρονης και τεχνολογικά εξαρτώμενης ζωής μου; Καρφώνω το βλέμμα μου σε μια τεράστια αφίσα. Απεικονίζει ένα ρολόι με τους λεπτοδείκτες του να δείχνουν δέκα και δέκα, σε σχήμαV της νίκης! Ένα ρολόι που δεν θα χτυπήσει ποτέ τους λεπτοδείκτες του στο αέναο τικ-τακ του χρόνου!