Στάζει το γαλάζιο από τη ζέστη. Όλα δείχνουν να έχουν διαλυθεί  μα τίποτα δεν είναι πραγματικό. "Τα σπίτια καταρρέουν το βράδυ. Κι όμως υπάρχουνε τα δέντρα ανάμεσα σ' εκατομμύρια φώτα".*

Άλλο ένα βράδυ χωρίς συγκεκριμένο στόχο, παρ' εκτός λίγες στιγμές δροσιάς.

Κουβέντες που παραληρούν καθώς η νύχτα κυλάει αργά τα νερά της εκεί στο καφέ "Αιγαίο". Κουβέντες επί παντός επιστητού. Χωρίς συνέχεια, αδιάφορες, όπως ακριβώς έχεις ξεχάσει το πρόσωπο του διαβάτη που μόλις πέρασε.

Καλείς τα νούμερα στο τηλέφωνο μήπως κι ακούσεις καμιά γνώριμη φωνή, αλλά πού να βρεις άκρη.  Τα δίκτυα μπλέκονται και βγαίνουν οι άσχετοι. Στέλνεις μηνύματα στα κινητά και περιμένεις απαντήσεις, χωρίς να ξέρεις το γιατί. Η Έλενα στέλνει e-mail και σου δίνει μια μεταμεσονύχτια συμβουλή: "το θέμα είναι πως αισθάνεσαι με το me, myself and i...". Ναι ψυχούλα μου, κάπως έτσι πρέπει να είναι τελικά. Στο τηλέφωνο την άλλη μέρα, μαθαίνεις πως Εκείνη θα φύγει για τη Μόσχα και σκέφτεσαι ένα αεροπλάνο να κάνει γύρες στον πλανήτη.  Προϊδεάζεσαι με το περιβάλλον το οποίο έχεις δημιουργήσει, και σκέφτεσαι κάποια στιγμή ότι μπορεί να είναι και πλαστό. Μπορεί να μην σου κάνει, αλλά δεν μπορείς να προσδιορίσεις τι ακριβώς είναι εκείνο που σε χαλάει, και τι ακριβώς είναι εκείνο που σε αναπτερώνει. Προσπαθείς να κινηθείς εντός πλαισίων που οριοθετείς για τον εαυτό σου, δανειζόμενος εικόνες, στίχους, επιστολές, αλλοιωμένες φωτογραφίες, λέξεις από ξεχασμένους ημεροδείκτες και προχωρείς... "Φεύγω για Μόσχα και να θυμάσαι ότι κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει. Και πολύ περισσότερο εγώ".

Me, myself and I! Εγώ, ο εαυτός μου κι εγώ! Βουίζει ο κόσμος σαν μελίσσι που το ζαλίζει ο καπνός του μελισσοκόμου.

Όσο κι αν πονάς για όσα συμβαίνουν γύρω σου και σε αφορούν άμεσα ή έμμεσα, πρέπει να είσαι εκεί και να αντιπαλεύεις. Μπορείς αν θέλεις να παρακολλυθείς ακόμα και το γραμματοκιβώτιο μήπως και υπάρχει καμιά ξεχασμένη καρτ-ποστάλ που παράπεσε ή καμιά παλιά ερωτική επιστολή που άργησε να 'ρθει. Αλλά, ποιος στέλνει σήμερα γράμματα;

"Τα σπίτια καταρρέουν το βράδυ". Και όχι μόνο. Σχίζω τις εικόνες μου κάθε νύχτα με αγριότητα. Το επόμενο πρωί προσπαθώ να τα ξαναβρώ me, myself and I, όχι για να μπορέσω να βγω στον ήλιο και να πάω στη δουλειά μου, αλλά γιατί το βράδυ πρέπει να ξανασχίσω τις εικόνες μου. "Αυτή τη στιγμή πονάω αφόρητα. Ίσως θα πρέπει να γίνω κυνικός για να αποφύγω τέτοιου είδους δοκιμασίες".*

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: (*) "Τα σπίτια καταρρέουν το βράδυ. Κι όμως υπάρχουνε τα δέντρα ανάμεσα σ' εκατομμύρια φώτα". Στίχος του Τάκη Σινόπουλου.

(*) "Αυτη τη στιγμή πονάω αφόρητα. Ίσως θα πρέπει να γίνω κυνικός για να αποφύγω τέτοιους είδους δοκιμασίες". Από το "Ημερολόγιο 1836-2011" του Θανάση Βαλτινού.

[ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΗΧΩ" ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ ΤΟ ΦΘΙΝΙΠΩΡΟ ΤΟΥ 2000.]